Երբեմն մի նկար կարող է պատմել ավելին, քան հազարավոր բառերը։ Բավական է մի պահ ուշադիր նայել նրան, որպեսզի զգաս այն ցավը, որը նկարիչը փորձել է փոխանցել իր ստեղծագործության միջոցով։
Նկարում պատկերված է մի փոքրիկ աղջիկ, որը նստած է հին, զարդաքանդակներով պատված դռան առջև։ Նրա հագուստը, կծկված դիրքն ու կողքին դրված փոքրիկ կապոցը տխուր պատմություն են հուշում։ Աղջիկը կարծես հոգնած է ոչ միայն ճանապարհից, այլև կյանքից։ Նա մենակ է, իսկ նրա դիմաց փակ դուռն ասես բաժանում է իրեն ապահովության ու ջերմության աշխարհից։
Ինձ հատկապես հուզում է աղջկա փոքրիկ ու անպաշտպան կերպարը։ Նա ոչինչ չի խնդրում, ոչ մեկին չի անհանգստացնում, պարզապես նստած է դռան առաջ։ Մտածում եմ՝ ո՞ւր պիտի գնա նա, երբ հեռանա այդտեղից։ Ո՞վ կբացի իր տան դուռը նրա առաջ, ո՞վ կհարցնի՝ արդյոք սոված է, մրսում է, թե օգնության կարիք ունի։ Այս հարցերը նկարը դարձնում են ավելի հուզիչ և ստիպում մտածել այն մարդկանց մասին, որոնց տառապանքը հաճախ աննկատ է մնում։
